كه آفتاب حمايتش را بر گل هاي كوچك باغچه جنگلي دلم ارزاني مي كرد..

 کسي كه حس مي كند مرا در اعماق آبي پوست و گوشت بي رمق

 باغچه ام و گيسوانش را بيدوار در گيسوانم مي اويخت....

 بازوان توانايش را بر گردن گلبرگهاي دلم حلقه مي كرد و مي فشرد...

 كسي كه در من هق هق مي گریست.... برايم ارام آرام قصه شازده كوچولو

 را زمزمه مي كرد.... مرا نمي ترساند از دوري و خاموشي وفراق....

 و به من اميد مي داداميدي بسيار تا با ان اميد زنده بمانم...

 دلم براي كسي تنگ است كه مثل هيچ كس نيست.. ولي دست زمانه في الحال،

 فراق را به من و او هديه داده است. آري، يك هديه ناخواسته....

 خداي من ، تو مي داني دلم براي كسي تنگ است كه معصومي دلم رادرك مي كرد

و همچون كودك معصومي دلش براي دلم مي سوخت و آرام ارام براي دلم و دلش همچون

 ابر بهاري مي گريست... كسي كه سبزي باغچه تنم را با دستان مهربانش همچون

 باغباني مهربان هم آب مي داد و هم نور مي افشاند... آري، بي شك بي شك...

كسي كه مثل هيچ كس نيست.... دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به

 میهمانی گلهای باغ می آوردو گیسوان بلندش را به بادها می داد و دستهای

 سپیدش را به آب می بخشیددلم برای کسی تنگ است که چشمهای قشنگش

 رابه عمق آبی دریای واژگون می دوخت وشعرهای خوشی چون پرنده ها می خوانددلم

 برای کسی تنگ است که همچون کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت و مهربانی

را نثار من می کرددلم برای کسی تنگ است که تا شمال ترین شمال و

 در جنوب ترین جنوب همیشه در همه جا آه با که بتوان گفت که بود با من و

 پیوسته نیز بی من بودو کار من ز فراقش فغان و شیون بود کسی که

 بی من مانند کسی که با من نیست کسی که ....

 دیگر کافیست...