كه آفتاب حمايتش را بر گل هاي كوچك باغچه جنگلي دلم ارزاني مي كرد..

 کسي كه حس مي كند مرا در اعماق آبي پوست و گوشت بي رمق

 باغچه ام و گيسوانش را بيدوار در گيسوانم مي اويخت....

 بازوان توانايش را بر گردن گلبرگهاي دلم حلقه مي كرد و مي فشرد...

 كسي كه در من هق هق مي گریست.... برايم ارام آرام قصه شازده كوچولو

 را زمزمه مي كرد.... مرا نمي ترساند از دوري و خاموشي وفراق....

 و به من اميد مي داداميدي بسيار تا با ان اميد زنده بمانم...

 دلم براي كسي تنگ است كه مثل هيچ كس نيست.. ولي دست زمانه في الحال،

 فراق را به من و او هديه داده است. آري، يك هديه ناخواسته....

 خداي من ، تو مي داني دلم براي كسي تنگ است كه معصومي دلم رادرك مي كرد

و همچون كودك معصومي دلش براي دلم مي سوخت و آرام ارام براي دلم و دلش همچون

 ابر بهاري مي گريست... كسي كه سبزي باغچه تنم را با دستان مهربانش همچون

 باغباني مهربان هم آب مي داد و هم نور مي افشاند... آري، بي شك بي شك...

كسي كه مثل هيچ كس نيست.... دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به

 میهمانی گلهای باغ می آوردو گیسوان بلندش را به بادها می داد و دستهای

 سپیدش را به آب می بخشیددلم برای کسی تنگ است که چشمهای قشنگش

 رابه عمق آبی دریای واژگون می دوخت وشعرهای خوشی چون پرنده ها می خوانددلم

 برای کسی تنگ است که همچون کودک معصومی دلش برای دلم می سوخت و مهربانی

را نثار من می کرددلم برای کسی تنگ است که تا شمال ترین شمال و

 در جنوب ترین جنوب همیشه در همه جا آه با که بتوان گفت که بود با من و

 پیوسته نیز بی من بودو کار من ز فراقش فغان و شیون بود کسی که

 بی من مانند کسی که با من نیست کسی که ....

 دیگر کافیست...

                           تو که هر ساعت به رضای عشق خود خواهی رسید.

                          تو چرا نالانی...

                         هنگامی که رفت گیتارخاموش به دیوار تکیه داده بود.

                           انگار لال شده بود.

                           گل های داوودی پیر شدند و کله تاسشان گلدان را پوشاندند.

                          جز تیک تاک ساعتی سیاه که گلوی زمان را در هم میفشرد

                         همه چیز ارام و افسرده بود.

                         اپارتمان از دور تابلویی را نمایش میداد.......

تو را به جای تمام کسانی كه نشناخته‌ام

 دوست میدارم

 تو را به جای تمام روزگارانی كه نزيسته‌ام

 دوست میدارم

 برای خاطر عطر نان گرم و برفي كه آب مي‌شود

 وبرای خاطر نخستین گل‌ها

 برای خاطر حيواناتي پاك

 كه انسان نمي‌ترساندشان تو را به خاطر

 دوست داشتن دوست می دارم تو را به جای

 تمام کسانی كه دوست نمي‌دارم

‌دوست می دارم چه كسي جز تو مرا نشانم

 مي‌دهد مني كه چنين كم خود را مي‌بينم

 بي‌تو چيزي نمي‌بينم جز برهوتي گسترده بين

 گذشته وامروزتمام آن مرگ‌ها را پشت سرگذاشتم

 روي كاه نتوانستم ديوار آينه‌ام را سوراخ كنم بايد

 زندگي را كلمه به كلمه مي‌آموختم همان‌طوركه

 از ياد مي‌بريم.

 تو را دوست می دارم براي دانايي‌ات كه

 دانايي‌ام نيست براي سلامتي دوستت دارم

 مقابل تمام آن چيزهاكه فقط وهم‌اند

براي قلب جاوداني كه صاحبش نيستم

 تو فكر مي‌كني ترديد هستي و چيزي جز یقین

 نيستي تو خورشيد بزرگي كه بر سرم بالا

 مي‌آيد آن هنگام كه به خود يقين دارم که

دوســـــــــتــــــــــــــــــــــــــــــــــت دارم.

بهم ثابت کردی تو این دوره وزمونه

هرکی گفت تا اخر باهاتم دورغ میگه ...

هرکی گفت هواتو دارم دروغ میگه ....

خوبه ....حداقل اگه تا قبل ازاین شک داشتم

ولی حالا مطمئنم که این دنیا حتی یه ذره مردونگی توش نیست.

مطمئنم همش شعار بودی ....

نمیدونم چرا من فکر کردم دارم راهمو درست میرم ...

نمیدونم چرا فکرکردم باهام صادقی ....

نمیدونم چرا فکرکردم تو از اونایی نیستی که نیمه راه ولم کنی.

فکرم اشتباه بود ...اشتباه محض ....

کاش میشد یه جوری تلافی کنم ....

کاش منم مثل همه ادمای دورو برم بی وفایی روبلد بودم .

کاش منم همه چیزو زیر پا میذاشتم ....

کاش منم میشدم مثل توانگار نه انگار که چیزی بود

انگار نه انگار که ...امانه .....باید ازت ممنون باشم ...

واسه اینکه شکمو به یقین رسوندی ....

بابت همه چیز ممنون ...حتی وفایی رو که نداشتی

بهم ثابت شد که هیچ کس لیاقت اشکای تو را ندارد و

کــســی کـه چـنین ارزشی رادارد باعث ریختن اشک تو نمـیشــود.

 دلتنگم و تنها

به اندازه ي تنهايي پرنده اي در برف....

به اندازه بال هاي كلاغ هاي واژگون....

بــه انـدازه ي درخت هـايي كــه رد هـيچ يــادگـاري بر خويـش نـدارنـد.....

و هيچ گاه كسي به آن ها تكيه نزده است.....

و هيچ وقت كسي زسر سايه ي آنها آواز نخوانده است...

رد احساست روي دلم جا مونده , ميتونم تپشهاي قلبت رو بشمارم....

براي همينه كه هميشه با منی.براي همينه كه 

 حتي يه لحظه هم ازم دور نيستي.......

 که دیگه بعد سکوتم که دیگه بعد وداعت

  من کسی رو دل نبستم می نویسم که بدونم

که چی کردم،چی نکردم،که چی گفتم ،چی نگفتم

که کجا با تو و بی تو من دلتنگ می مردم

می نوسم که بدونی که چی کردی، چی کشیدم

که چی گفتی ،چی شنیدم که چی بودی، که چی دیدم

من ساده ،توی رنگی رو چه یگرنگ می دیدم

وقتی که دل رو امونت دست نا امن تو دادم که گرفتی

که شکستی که ندیدی که گذشتی

منم هر لحظه ی با تو همه دنیامو می باختم

می نویسم که بدونم که چقدر دنیا بخیله

که چقدر چشاش حسوده که همه هستی و نیستیش

 چقدر سخته  تو چشاي كسي كه تمام عشقت رو ازت دزديد و به جاش

 يـه زخـم هــميشـگي رو به قـلـبـت هـديه داد زل بزني و به جاي اينكه لبريز

 كينه و نفرت شي حس كني هنوزم دوستش داري !!!

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تكيه بدي كه يه بار زير آوار

 غرورش همه ي وجودت له شده !!!

چقدر سخته  تو خيالت ساعت ها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش

هيچي نتوني بگي !!!

چقدر سخته  وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونه هاتو خيس كنه

اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه هنوزم دوستش داري !!!

و چقدر سخته ... گل آرزوهات رو تو باغ ديگري ببيني !!!

---------کاش می دونستی که چه سخت بود -----------